یک قبای خاکی

✍مریم بالوی فیلی
از راه دور مدیریت نمی‌کرد باید نزدیک می‌آمد دردها را لمس می‌کرد می‌شنید و بعد تصمیم می‌گرفت روستا به روستا می‌رفت پرس‌وجو می‌کرد و پای حرف مردم می‌نشست.

وقتی خبری می‌رسید مشکلی جدی است قبل از اینکه مسئولان دورش را پر کنند با پاسخ‌های آماده، خودش می‌رفت سر اصل ماجرا گوش می‌داد به حرف‌های شاید یک پیرزن یا یک پیرمرد یا یکی از اهالی آن منطقه بعد در همان جا دنبال راه حل می‌گشت حتی در روزهای سخت هم کوتاه نمی‌آمد در سیل، در اوج گرما ، در سرما و بارش برف و باران می‌آمد آنجا حاضر بود جایی می‌‌رفت که هر مسئول یا مدیری نمی‌رفت.

آری اولویتش حرف رهبر و حرف مردم بود پیگیر دل‌ نگرانی‌‌ها و مطالباتشان بود دغدغه‌ها را دنبال می‌کرد و برایشان وقت می‌گذاشت.

و عاقبت رئیس‌جمهور دولت سیزدهم در راه خدمت با همراهانش در همان مسیری که با مردم پیمان بسته بود جلو رفت و شهادتش نیز مُهر تاییدی بر مردمی بودنش شد و با یک قبای خاکی راه خدمت را تا انتها همراهی کرد.