31 اردیبهشت یک قبای خاکی همیشه نگران مردم بود و این نگرانی در چهراش آشکار بود حتی در سکوتش نیز شنیده میشد انگار مسئولیت برایش تعهدی بود که هر روز باید ثابت میشد باورش این بود که اگر درد را از نزدیک نبینی راه حل هم کامل نخواهد شد.