افطار سرخ در سپیده دم (روایتی از نبوغِ پنهان و عروجِ سرخِ شهید افشار خسروی)
در راهروهای دبیرستانِ شهر «ایوان»، وقتی گچ در دستِ معلم ریاضی میلرزید و فرمولها روی تخته سیاه گره میخوردند، همه چشمها به یک صندلی در انتهای کلاس دوخته میشد. معلم با لبخندی از سرِ اطمینان میگفت: «افشار، بیا پسرم... تو معلم یارِ امروز باش.» افشار، با همان حجب و حیایِ نجیبانهاش، برمیخاست.