ایلام در محاصره متکدیان غریبه! شهری که آرامش و زیباییاش زیر سایهی بیتوجهی، قربانی شده…
✍️عبدل خزلی
دیگر هیچ تقاطعی در ایلام نیست که از حضور متکدیان خالی باشد! زنانی با چهرههای خسته و کودکان در آغوش، از صبح تا شب کنار چراغ قرمزها صف کشیدهاند؛ نه برای نان، بلکه برای تحریک احساسات مردم.
اما سؤال اینجاست: اینان از کجا آمدهاند؟ چه کسی آنها را وارد شهر کرده؟ چه نهادی قرار است رسیدگی کند؟
شب کجا میخوابند؟ چه کسی هزینه حضورشان را تأمین میکند؟
آیا این یک پدیده خودجوش است یا سازمانیافته؟
مردم ایلام دیگر تحمل این وضعیت را ندارند.
چهره شهر زشت شده، فضای روانی مردم ملتهب است و هیچ مسئولی، انگار نه انگار که ایلام دارد در چشم مسافران و ساکنانش به شهری رها شده شبیه میشود.
این نه دلسوزی است و نه انسانیت!
استفاده از کودک برای تحریک احساسات مردم مصداق سوءاستفاده آشکار است.
هیچ جامعهای با باجگیری عاطفی و گسترش تکدیگری سالم نمیماند.
ایلام امروز فقط از مشکلات اقتصادی و گرانی در رنج نیست؛
از بیعملی، از بیتفاوتی، از فقدان مدیریت شهری رنج میبرد.
شهری که مسئولانش در جلسات از “ساماندهی متکدیان” حرف میزنند، ولی در عمل خیابانها صحنه نمایش رنجفروشی شدهاند!
مگر در این شهر نظارت وجود ندارد؟
مگر شهرداری وظیفه ندارد چهره شهر را پاکیزه نگه دارد؟
پس چرا هیچکس کاری نمیکند؟ فقط تماشاگر این وضعیتاند؟
مردم حالا یک خواسته روشن دارند:
جمعآوری سریع این متکدیان
بررسی نحوه ورودشان
انتقالشان به محل زندگی اصلی خود
ایلام دیگر نباید قربانی بیتفاوتی باشد.
این سکوت طولانی اعتبار مسئولان را میبلعد و اعصاب مردم را میسوزاند.
آیا واقعاً شهر ایلام باید اینگونه رها شود؟
یا وقت آن رسیده یک نفر جسارت کند و بگوید: بس است؛ ایلام، شهر گدایان نیست!
بدون نظر! اولین نفر باشید