دهه شصت؛ نسل «پلساز» میان قناعت دیروز و مطالبات امروز
راضیه صمیم نیا✍️
ما، متولدین دهه شصت، نسلی پر انرژی ، مسئولیت پذیر و کم توقع هستیم.زندگی ما در دوره ای آغاز شد که زاد و ولد به اوج خود رسیده بود. کشور با انفجار جمعیتی بیسابقهای روبرو بود؛ کلاسهای درس مملو از دانشآموز بود و امکانات محدود. زندگی در آن سالها، با وجود کمبودها، روحیه قناعت و سازگاری را در ما نهادینه کرد.
خواستههایمان از والدین و محیط اطرافمان بسیار پایین و ساده بود. و به کمترین وسایل و امکانات، راضی بودیم.
در دوران کودکی و نو جوانی ما، جامعه با جدیت تمام شعار «فرزند کمتر، زندگی بهتر» را از طریق رسانه ها، رادیو، تلویزیون و دولت با جدیت تمام، تبلیغ می کرد تا از رشد جمعیت جلوگیری کند.
اما زمانی که نوبت به تشکیل خانواده و فرزند آوری خودمان رسید، باز هم جامعه دچار چالش کمی جمعیت شد. این بار، رسانه ها و دولت با تمرکز بر «فرزند بیشتر» و حمایت از فرزندآوری، ما را ترغیب به افزایش نسل کردند.
ما بهعنوان پدران و مادران دهه شصتی، با انتظارات کمی بزرگ شدیم. اما اکنون باید فرزندانی را تربیت کنیم. که خواهان امکانات، توجه و خواستههای بیشتری نسبت به دوران کودکی ما هستند.
این در حالی است که ما باید در شرایط تورم بسیار بالاتر و چالشهای اقتصادی سنگینتر نسبت به دوران والدینمان، این خواستهها را برآورده کنیم.
به راستی، دهه شصتیها نسلی هستند که از ابتدا تا کنون،همواره در معرض تغییرات بزرگ اجتماعی و اقتصادی بودهاند، در حالی که مجبورند با قناعت دیروز خود، نیازهای پرهزینه امروز فرزندانشان را مدیریت کنند.
ما نه تنها “نسل سوخته” نیستیم، بلکه نسل «پلساز» این جامعه ایم؛ نسلی که مجبور است میان دو جهان متضاد و دو شعار کاملاً متفاوت(قناعت دیروز و مصرف امروز)، پلی از جنس تلاش و مسئولیتپذیری و مدیریت بنا کند تا تضادها را به تعادل برساند.
بدون نظر! اولین نفر باشید